Dag 1

Dag 1 – De spiegel, de shake en de sh*t die anders moest

“Ik weet nog dat ik hier de spiegel in keek en dacht: jezus, dit moet echt anders.”

Geen plan, geen doel, geen idee. Alleen dat gevoel. Dat dit het niet was. Ik heb me rot gezocht naar de foto van dat moment, maar ik vind hem niet. Gek, want het zit zó in m’n lijf gegrift. Wat ik wel vond, was dit kiekje – diezelfde dag nog genomen. Dat weet ik, want volgens m’n tijdlijn stond ik die dag in de ETOS. Ja, ETOS. Niet gesponsord. Al kom ik er bijna nooit meer, want Kruidvat ligt gewoon handiger op mijn route. (Ook niet gesponsord. Gewoon moederlogica.)

Ik had die dag al voor de zoveelste keer in de sportschool gestaan. Niet om af te vallen. Niet voor een killerbody. Gewoon om even geen moeder te zijn. Om weer energie te voelen. Ik was daar puur voor mezelf. En het werkte. Er zit een kinderopvang bij, een zwembad, zelfs lessen voor de meiden. Ik kon om 16.00 uur nog besluiten: en nú ga ik. Alles de auto in, iedereen blij, en gáán. Ik zei toen vaak: dit is leuker dan een dagje Efteling. Nou, daar ben ik inmiddels ook van terug.

Maar goed. Die dag gebeurde er iets. Iets kleins, maar voor mij: dag 1. Iemand zei tegen me: “Je begint het te zien hoor.” Ze bedoelde mijn lijf. En eerlijk? Dat had ik al jaren niet meer bekeken. Ik had geaccepteerd dat maat M meer iets voor mijn dochters was, en maat XL gewoon ‘normaal’. Zij vertelde dat ze 13 kilo was afgevallen. Niet door sporten, maar door streng te diëten. En ik dacht: hóe dan? Dieten voelt voor mij als zo’n level in Mario Kart dat ik nooit uitspeel.

Ik ben zo’n natuurlijke intermittent faster. Niet omdat ik dat plan, maar omdat ik ’s ochtends geen zin heb in eten. Soms vergat ik te lunchen. En ’s avonds? Dan vrat ik als een bootwerker. Dubbel opscheppen. Daarna toastjes, noten, chips. Geen schuldgevoel, wél een volle buik tot aan m’n slaap.

Maar haar verhaal bleef hangen. En ergens wist ik: ik moet dit anders aanpakken. Niet strenger, maar slimmer. Misschien gewoon beginnen met iets simpels. Een shake rond lunchtijd, kijken of ik dan ’s avonds minder ging snaaien.

En toen kwam ik dus bij ETOS. Niet voor shakes, maar voor ELF wenkbrauwgel voor Lotje – onze mini-makeupqueen. Ze waren uitverkocht, dus we gingen met iets anders naar huis. Ted mocht ook iets uitzoeken. En op weg naar de kassa zag ik het ineens: een CABAU-eiland. Shakes, flessen, repen. En op de automatische piloot gooide ik een shakebeker en maaltijdshakes in m’n mandje. Want iets in mij zei: dit is het begin.

Die avond nam ik mijn eerste shake. En guess what? Geen honger. Geen cravings. Geen “waar is m’n chipsgevoel?”. Gewoon… rust.

En dat, lieve mensen, was het officiële startschot van mijn 21 Dagen Reset – fase 1.
Ik wist het toen nog niet, maar m’n hele lijf zou me bedanken.