Dag 2

Dag 2 – Alles kwam binnen (en ik was er klaar mee)

Dit is ‘m dan – de foto van mijn eerste serieuze reset-bestelling. Alles wat ik dacht nodig te hebben om te overleven. Shakes, supplementen, snacks, spullen. Geen tijd meer voor twijfels. Ik had in een oogwenk besloten: ik ga dit doen. 21 dagen. Geen gezeur, geen uitstel, gewoon dóór.

Niet alleen om af te vallen. Maar om mezelf terug te vinden.

Ik wilde weer die Claire worden van vroeger. De Claire die zonder nadenken een kapotte spijkerbroek aantrok met een knalroze shirt, een slipper verloor onderweg, maar gewoon dóór rende achter de kinderen aan. Die zich niet elke dag afvroeg of haar lijf het allemaal nog wel trok. Of haar hoofd.

Maar ik was die Claire kwijt.

Ik was iemand geworden waarvan ik vroeger zei: zo wil ik nooit worden.
Altijd moe. Of onderweg moe te worden.
Altijd aan het klagen.
Altijd nét iets te kort door de bocht.
Altijd humeurig, altijd snel geïrriteerd.
En elke avond om 21.00 uur lag ik uitgeteld in bed – leeg, op, klaar.

En ik probeerde al maanden terug te vechten.
Sinds de dag dat ik letterlijk omviel.

Deze bestelling – dit moment – was mijn eigen schop onder m’n kont. Ik had geen zin meer om te wachten op ‘zin’. Geen ruimte meer om me nog langer rot te voelen terwijl ik wéét dat ik beter kan. Ik heb alles wat ik nodig had klaargelegd, die foto gemaakt – en tegen mezelf gezegd:
Je doet het. Vandaag. Nu. En morgen weer.

Want dit was dag 2. De dag dat ik het echt ging menen.