Dag 9

Dag 9 – Red me van de zoetigheid

Ik hou het vol. Echt. Elke dag dat ik wakker word denk ik: oké, weer gelukt. Mijn ritme staat als een huis, ik shake alsof ik nooit anders heb gedaan, ik sport, ik voel me goed. Maar. En er is een maar. Alles – en dan bedoel ik echt alles – smaakt zoet. Die shakes van CABAU, die repen, zelfs de eiwitpannenkoekmix ruikt alsof iemand een suikerdroom in m’n gezicht heeft gegooid. Het is alsof ik in een permanent dessert verblijf. En ik? Ik ben van de zout. Geef mij maar hartig. Chips. Nootjes. Iets wat kraakt en prikt en niet ruikt als vanille of kokos.

En toen vond ik haar. Mijn redder in de avond. Maggi drinkbouillon. Gewoon die simpele gele verpakking. Ik gooi er kokend water op, wat cayennepeper erbij – en het is alsof ik een zak chips naar binnen slurp, maar dan zonder de schuld of de vetvingers. Het zout doet iets met me. Het kalmeert. Alsof mijn lijf zegt: eindelijk, dát bedoelde ik. En die cayenne? Die geeft net die kick. Alsof je lijf wakker schrikt en denkt: oh – ze meent het nog steeds. Die peper helpt ook bij je stofwisseling trouwens, dus het is niet alleen comfort, het werkt ook door.

Dus daar zit ik dan. ’s Avonds op de bank, shake allang verteerd, Sony op m’n hoofd, en dat mokje bouillon in m’n hand. Het is geen cheat, het is geen opgave – het is precies wat ik nodig had om door te kunnen. En dat bedoel ik met resetten: niet alleen volhouden, maar leren luisteren. Zelfs naar je zoutbehoefte.