Dag 11

Dag 11 – Koffie op het balkon en ik hoef even helemaal niks

Elke avond, als de kinderen bijna gaan slapen en de dag langzaam uit m’n lijf zakt, pak ik hem. Mijn lungo met opgeklopte barista amandelmelk, een scheutje honing en een snuf kaneel. Niet voor de cafeïne. Niet om wakker te blijven. Gewoon omdat het mijn moment is. Mijn vaste ritueel op het balkon. Koffie drinken als een vrouw die alles heeft overleefd – en dat ook weet.

Daar zit ik dan. Met m’n handen om het warme kopje gevouwen. Ik kijk terug op de dag, voel nog na wat ik allemaal heb gedaan – en ben gewoon trots. Op mijn lijf, op mijn hoofd, op het feit dat ik het volhoud. Dat ik mezelf dit gún. Niet als beloning, maar als onderdeel van wie ik nu ben aan het worden.

Deze koffie is geen oppepper, het is een anker. Elke avond opnieuw. Mijn zen-moment tussen de zooi. Mijn reminder dat ik niet aan het lijnen ben, niet aan het strijden – maar aan het bouwen. Rustig, ritmisch, liefdevol. En dit kopje? Dat smaakt naar precies genoeg.