Dag 14

Dag 14 – Geen sport vandaag, wél een feestje

Vandaag geen sportschool, geen loopband, geen zweet. Vandaag vieren we iets groters: mijn dochter is jarig. Tien. Dubbel cijfers. En dat betekent slingers, cadeaus, gekibbel over wie de eerste ballon mag vasthouden – én taart. Heel veel taart. Alleen… ik eet het niet.

En dat is het gekke: ik heb er niet eens zin in. Ik sta daar, tussen de limonade en de slagroomsoesjes, en voel me gewoon goed. Verzadigd. Blij. Ik snap er zelf ook niks van – maar het voelt niet alsof ik iets mis. Het voelt alsof ik gekozen heb. Voor mezelf, voor m’n energie, voor hoe ik me wil voelen vanavond als iedereen weer naar huis is.

De tafel staat vol. Zelfgemaakt, liefdevol, knus. En ik presenteer het met trots. Maar voor mezelf? Een bakje gecrushte walnoten. En dat is genoeg. Sterker nog – ik geniet. Van het moment, van haar gezicht, van hoe m’n lijf niet giert van de suikers maar gewoon rustig blijft. Geen dip, geen spijt, geen wiebel. Alleen dankbaarheid. Voor haar, voor dit feest, voor het feit dat ik hier sta met een hoofd vol helderheid en een lijf dat me niet meer tegenwerkt.

Dag 14 voelt als een overwinning. Niet omdat ik iets liet staan – maar omdat ik nergens naar hoefde te grijpen om het gezellig te maken. Het was al goed.