Dag 18

Dag 18 – De stopknop keek me aan. Ik keek terug.

Vandaag was pittig. Ik stond op de loopband – helling 12, snelheid 4 – en m’n benen voelden alsof ze al een week op die stand liepen. Wat trouwens ook gewoon zo is. En ergens halverwege, toen het zweet langs m’n rug liep en mijn hoofd riep dat dit wel weer genoeg was, gebeurde het. Mijn ogen gleden naar die grote rode knop. De STOP-knop. Alsof hij knipoogde.

Zou ik?
Even stoppen?
Gewoon… kappen?

Ik heb serieus een halve minuut naar dat ding gestaard. Zo’n blik als bij een irritante ex: je weet dat je hem niet nodig hebt, maar hij blijft tóch aandacht trekken. En toch – ik deed het niet. Ik zette geen stap terug. Geen pauze. Geen smoes. Ik ging door. Want ik wist: als ik nú stop, geef ik iets op wat niks met spieren te maken heeft. Dan geef ik mezelf weer die uitweg. En die fase ben ik voorbij.

Ik heb het afgemaakt. Helling 12, snelheid 4, helemaal tot het eind. En dat gevoel daarna? Niet te koop. Geen shake of supplement die daar tegenop kan. Alleen ik, mijn benen, en het besef dat ik sterker ben dan die rode knop.