Dag 19

Dag 19 – Avondvierdaagse is geen wandelingetje. Het is een moedertest.

Ik dacht: ik skip vandaag de loopband. Want eerlijk? Wie elke avond vijf kilometer loopt met een kind aan de ene hand en een zak snoep in de andere, hoeft écht geen helling 12 meer te doen. Wel ging ik naar de sportschool, want ik wil m’n ritme vasthouden. Dus ik koos voor de roeimachine – die voelde als vakantie vergeleken met wat er ’s avonds nog op me wachtte.

Want avondvierdaagse is geen gezellig ommetje. Het is een test. Van geduld, van uithoudingsvermogen, van alles waar je dacht overheen gegroeid te zijn. Je begint fris – kind aan je zij, iedereen blij. Maar dan: kind 1 is ineens kwijt tussen de groep. Kind 2 wil bij haar vriendin blijven en doet alsof je haar hebt ontvoerd. Jij bent inmiddels waterdrager, coach en vuilnisbak in één. Onderweg vis je zuurstokken uit rugzakken, snoepjes uit kinderhanden en je eigen energie van de grond.

De laatste kilometers moet je motiveren, zingen, dragen, praten en vooral níét flippen. En dan is het ook nog bloedheet. Je zweet uit plekken waarvan je niet wist dat ze bestonden. Je hebt al gesport, je benen zijn zwaar, maar je weet: ik moet het afmaken. Want ook dit is resetten. Doorgaan terwijl het leven gewoon gebeurt.

En ik deed het. Geen loopband vandaag, maar wél alles gegeven. Dag 19 – en ik ben er nog.
Met snoep in m’n zak, zweet op m’n voorhoofd en één kind aan m’n arm die roept: “Volgend jaar weer hè mam?”

Tuurlijk schat.