Dag 20

Dag 20 – Mijn lijf riep. Ik luisterde.

Vandaag was het klaar. Geen loopband, geen roeimachine, geen doe-maar-ff-een-beetje-lopen. Rust. Omdat ik niet anders kon. Omdat mijn lijf letterlijk zei: Claire. Ben. Je. Helemaal. Gek. Geworden?

Vier avonden avondvierdaagse. Elke dag sporten. Geen pauzes, geen gezeur, gewoon gáán. Tot vandaag. Want ik voelde het al bij het opstaan. Niet spierpijn – dat ken ik inmiddels. Maar vermoeidheid. Tot in m’n botten. Mijn benen wilden niet meer. Mijn hoofd was traag. Zelfs mijn zin in koffie kwam te laat.

Ik kon niet meer lopen. Niet omdat het pijn deed, maar omdat er niks meer was. Mijn lijf was op. En weet je wat het verschil is met vroeger? Ik ging niet pushen. Niet forceren. Geen “kom op Claire, gewoon doorzetten”. Nee. Ik stopte. Ik ging zitten. Ik deed niks. En dat was nodig.

Want resetten is niet alleen actie. Het is ook rust. Pauze nemen voordat je moet uitvallen. En daar ben ik vandaag trots op. Dat ik niet weer over die grens ging. Dat ik voor het eerst in tijden niet over m’n grenzen ben gedenderd met een shake in de hand en een kind aan m’n been.

Dag 20 – niks gedaan. Alles gewonnen.