Dag 2/23

Dag 2/22 – Vet gemeten, trots gebleven

Vandaag liet ik het meten. In de sportschool. Gewoon, keiharde cijfers. Geen filters, geen mooie hoek. En het resultaat? Zes kilo kwijt sinds de start, waarvan vier kilo puur vet. En – tromgeroffel – volgens de meting ben ik nu twee jaar jonger dan toen ik begon. Niet dat ik nu ineens een soort tijdreizende Claire ben, m’n lijf blijft gewoon ouder worden. Maar het voelt wel alsof ik de klok een tikje terug heb gegeven. Of in elk geval: een voorsprong heb genomen op wat eraan zat te komen.

Was dit wat ik wilde zien? Nee joh. Ik had gehoopt op min tien kilo, min vijftien jaar, een lijf als een fitnessposter en een applaus uit het meetapparaat. Maar dat kwam er niet. Wat er wél kwam, was iets veel groters.
Ik voel me goed. Echt goed. Licht. Fit. Sterk. Jonger. Alsof mijn lichaam aan het bijkomen is van de ellende die ik haar jarenlang voerde – en nu denkt: oké, nu gaan we samen. En dat is misschien niet exact wat die cijfers zeggen, maar het is wel precies wat ík voel.

En is dat uiteindelijk niet veel belangrijker?
Ik win van de tijd. Niet met magische kilo’s – maar met elke keuze die ik maak.
Elke dag opnieuw.