Tijd voor een update!

Twee maanden in reset. En nu?

Ik zit in m’n kleine kantoortje. Net een bestelling op de bus gedaan (Eva, je bent een heldin), boodschappen in huis, en nu even dit. Schrijven. Want ik merk dat ik even moet landen. De afgelopen weken waren intens, goed, vermoeiend, motiverend, en een beetje chaotisch. Alles tegelijk dus.

Op 27 mei begon ik met m’n reset. Echt serieus. Geen geintjes meer. Gewoon shakes, structuur, dat lijf en dat hoofd van mij weer helemaal in het gareel. En ik ging als een trein. Ik voelde het in m’n lijf. In m’n hoofd. In alles. Ik was zó blij dat ik iets had gevonden wat werkte. Dat gevoel… het klopte. Voor het eerst in lange tijd.

Fase 1 was knallen. Strak op shakes, water, een reep hier en daar en een grote boog om alles wat rook naar “even iets lekkers”. En het werkte. Niet alleen qua afvallen, maar ook qua energie. M’n humeur trok bij. Ik had zin in dingen doen. Ik voelde me gewoon… goed.

Toen kwam fase 2. Alles mocht iets losser. Ik experimenteerde een beetje met verse shakes.. nou ja, dat was een ramp. Dus ik ging snel weer terug naar m’n vertrouwde Cabau maaltijdshakes. Daarbij wat lichte maaltijden: allerlei salades, tomaten met cottage cheese, een rijstwafel met kipfilet. Dat werk. Het afvallen ging iets langzamer, maar het paste. Het voelde goed. Het liep. Dat was echt zo fijn.

Fase 3 stond gepland op de dag dat ik op vakantie ging. Slim. Dacht ik. “Ik shake me daar wel doorheen.” Want ik ken mezelf, dat calorientellen ga ik nooit doen op vakantie, en als ik het loslaat, dan laat ik het echt compleet los. Met andere woorden, ik zocht een hou vast om mijn reset niet weg te gooien. Vandaar dat ik dacht: ik ga gewoon shaken, kan mij het schelen. Dat kan ik als de beste!
Nou. Mooi niet dus.

Op vakantie viel het ritme compleet weg. Ik at ineens weer dingen die ik al weken had laten staan. Chips, pinda’s, ijskoffies op het strand. Broodjes kaas. Ik hield mezelf nog enigszins in de hand hoor. Geen pizza’s, geen ijs, geen gekke fratsen. Maar ik at meer dan ik wilde. En mentaal voelde ik het. Niet als falen, maar wel als… mweh. Niet waar ik wilde zijn. En het irritante is: je voelt het meteen. In je lijf. In je energie. In je spiegelbeeld. Ik zag het zelfs aan mijn huid.

Dus ik besloot: zodra ik thuis ben, begin ik gewoon opnieuw. Fase 3 wordt even op pauze gezet. Ik ga terug naar de basis. Naar fase 1. Strak. Simpel. Geen twijfel.

Op 15 juli begon ik opnieuw, 2 dagen geleden dus. Ik heb een dagje alles opgeruimd, alles terug in bakken wat ik niet wil aanraken (in bakken voor de kinderen, gesorteerd ook nog) En ik deed het. Ik maakte braaf mijn shakes. Maar het voelde die eerste 2 dagen veel zwaarder dan de eerste keer. Mijn lijf protesteerde. M’n hoofd ook trouwens. Ik was moe, sneller hongerig, en ik begreep niet waarom het me nu zó veel moeite kostte.

Tot ik er gisteren ineens achter kwam dat ik met het verkeerde poeder aan het shaken was. Ja. Serieus. Wie bedenkt dit?

Voor de vakantie had ik opgeruimd in de kast. Netjes alles uitgezocht, open zakjes weggegooid, de rest in potten gedaan. Heel georganiseerd allemaal. Behalve dan dat ik dus per ongeluk een zakje milkshake-poeder van Cabau in mijn maaltijdpoeder ton had gegooid, in plaats van de echte maaltijdshake. Het verschil? Onzichtbaar voor het oog, maar rampzalig voor m’n reset. De milkshake heeft namelijk totaal geen vulling. Het is lucht met smaak. En ik maar shaken, denken dat ik goed bezig was. Geen wonder dat ik om 16:00 het gevoel had dat ik een konijn was dat op een grassprietje leefde. Ik kreeg echt elke avond snaaidrang. Oke, ligt ook een beetje aan B&B vol liefde (omg die FRANK, omg dat duracel konijntje in dat kasteel! OMG die ene vrouw lijkt op TED! maar ik vind TED veel leuker dan deze vrouw!)

Sinds ik het weer met de juiste shake doe, voel ik direct verschil. M’n energie is terug. Ik heb weer grip. En dag 3 — vandaag — voelt alsof ik eindelijk weer op die trein zit die ik in mei had gepakt.

En dan iets wat ik ook even wil delen.

Ik was dus bij Lidl. Gewoon boodschappen doen. En daar lagen ze. Shakes. Van Lidl. Tien euro voor een zak waar je vierentwintig shakes uit kunt halen. Geen grap. Geen reclame ook, want ik moet het eerst maar eens testen allemaal.

Eerlijk is eerlijk: het is misschien de Primark onder de maaltijdshakes, maar hij doet gewoon wat hij moet doen. Er zit meer eiwit in dan in Cabau, minder calorieën, en ja, ik moet er zelf nog wat vezels en vitamines bij mikken, maar come on. Tien euro. Voor vierentwintig shakes.

Ter vergelijking: Cabau is vijftien euro voor acht shake porties.

Mijn portemonnee werd spontaan emotioneel.

Dus ik probeer het nu. Geen overstap hoor, maar gewoon even testen. En als het werkt, dan werkt het. Ja, dan stap ik over. Sorry Yolanthe maar soms zit de oplossing gewoon in het schap naast de rijstwafels. Had ik ook niet gedacht.

Dat is dus waar ik nu zit.
Opnieuw in fase 1.
Met de juiste shake.
Met een vers Lidl-experiment.
En met een hoofd vol plannen.

Morgenvroeg pak ik het sporten weer op. Maar vandaag? Vandaag is schrijven en shaken. ah, misschien vanavond trouwens, als mijn dochter daar ook op zit te wachten. Want ik ben niet alleen. Ik en mijn puber hebben dit huis vandaag in beheer. Die andere 2 zijn lekker bij hun papa spelen. Wat een rijkdom!

Tot snel weer!