Mijn chaotische, magische zomer van 2025 ❤️

Nog 13 dagen en dan breng ik ze weer naar school!

Het is begin augustus en ik kijk op de kalender. Nog 13 dagen en dan begint het nieuwe schooljaar alweer. Hoe dan?! Het voelt alsof de zomer net begonnen is. Als opruimcoach en moeder betekent de zomervakantie voor mij een bijzondere mix van ontspanning, avontuur en vooral heel veel rommel die in een mum van tijd ontstaat en soms net zo snel weer mag verdwijnen.

In deze blog neem ik je mee in mijn persoonlijke zomervakantie van 2025. Het wordt een verhaal vol pieken, dalen en humor. Ik deel de momenten die me raakten, de dingen die ik leerde en de chaos die onvermijdelijk is als je met kinderen op pad gaat.

Een zomervakantie vol verwachting

De zomer begint in het zuiden van Nederland dit jaar op 5 juli. De basisscholen in regio Zuid, waar Tilburg bij hoort, hebben hun officiële zomervakantie van 5 juli tot 17 augustus 2025. Dat betekent maar liefst zes weken waarin er geen broodtrommels gevuld hoeven te worden, geen gymtas vergeten kan worden en geen onmogelijke wiskundesommen moeten worden opgelost. Alleen het woord “zomervakantie” zorgde al voor een instant glimlach op de gezichten van mijn kinderen en, ik geef het toe, ook bij mij.

Voordat de vakantie begon, merkten we thuis al dat de spanning langzaam opliep. Volgens onderzoek van de Universiteit van Alabama maakt het vooruitzicht van een vakantie mensen gelukkiger. Het plannen van een trip heeft een positieve invloed op je welzijn news.ua.edu. De onderzoekers ontdekten ook dat mensen die 15–21 dagen per jaar reizen het gelukkigst zijn news.ua.edu. Toen ik dat las, voelde ik me bijna verplicht om extra activiteiten in de vakantie te plannen … alleen al om de gezondheidsvoordelen mee te pakken. Maar als opruimcoach weet ik dat plannen óók iets is wat voor een hoop stress kan zorgen wanneer je het te perfectionistisch aanpakt.

Tilburgse kermis? Te druk voor mij – toch een cultureel feest

Wie Tilburg zegt, zegt kermis – de grootste kermis in de Benelux, die zich over 4,5 kilometer uitstrekt met zo’n 200 attractiesiamexpat.nl. Elk jaar tussen 18 en 27 juliiamexpat.nl verandert het stadscentrum in een zee van lichtjes, suikerspinnen en wild gillende mensen, en het feestje is gratis toegankelijkiamexpat.nl. Hoewel ik er als kind bij zweerde, heb ik deze zomer besloten het spektakel over te slaan. Drukte en ik zijn geen beste vrienden; bovendien stond er een vakantie op de planning waar ik mijn energie voor wilde bewaren.

Dat betekent niet dat de kermis aan ons voorbijging. Mijn ex nam onze dochter mee en stuurde mij ondertussen filmpjes van de parade, de theaterkermis en de live optredensiamexpat.nl. Via WhatsApp proefde ik de sfeer van Roze Maandag – de dag waarop de stad roze kleurt en liefde en inclusiviteit centraal staan. Mijn dochter showde trots haar gewonnnen Labubu en vertelde over de kermisstemmen die de boel op zijn kop zetten.

Terwijl zij tussen de botsauto’s en grijpers liep, zocht ik de stilte op. Ik bladerde door oude fotoalbums, pakte onze koffers uit en genoot van het feit dat ik niet hoefde te onderhandelen over nog een suikerspin. Toch ben ik stiekem dol op het verhaal achter de Tilburgse kermis: het evenement bestaat al sinds 1570iamexpat.nl, begon als een jaarmarkt ter ere van de patroonheilige van Tilburg en wordt inmiddels genomineerd als UNESCO‑erfgoediamexpat.nl. Het voelt goed dat mijn gezin de traditie levend houdt, al doe ik het dit keer vanuit mijn luie stoel.

Roompot Beach Resort Kamperland – huisje aan zee en waterpret

Onze eigen zomerstart vond plaats niet op de kermis, maar in Roompot Beach Resort Kamperland: een vakantiepark in Zeeland waar we een huisje met drie slaapkamers hadden. Het park ligt pal aan zee. Die eerste week in juli voelden we de Oosterschelde‑bries door onze haren waaien zodra we de deur opendeden. De combinatie van zand tussen onze tenen en de frisse geur van de zee was precies wat we nodig hadden om echt tot rust te komen.

Het park zelf is een paradijs voor waterratten. Er is een groot indoor‑zwembad en een indoor‑outdoor bad met een 63‑meter lange glijbaan, zodat de kinderen zich urenlang konden uitleven homair.com. Voor de kleintjes zijn er een apart kinderbad en pierenbad homair.com. Het golfslagbad en het buitenbad met jetstream zorgen voor extra spektakel: wanneer de zoemer klinkt ontstaat er een golfslag die aanvoelt alsof je aan het strand staat burghhaamstede.com.

Niet alleen de kinderen hadden lol. Terwijl zij honderd keer van de glijbaan roetsjten, zat ik in één van de twee sauna’s of de Turkse stoomcabine, of lag ik op een ligbedje buiten in het zonnetje, om even bij te komen burghhaamstede.com. Er is een wellnessgedeelte met solarium, zonneterras en ligstoelen waar je je kunt laten opdrogen homair.com. En voor de broodnodige snacks pakten we een drankje bij de bar die bij het zwembad hoort burghhaamstede.com. Het mooiste? Het park heeft directe toegang tot het strand, waardoor we na het zwemmen zo door konden lopen naar de zee homair.com.

Elke avond namen we een ommetje langs de dijk. Zeeland is prachtig; de lucht kleurt ’s avonds roze en oranje, de wind ruist door het helmgras en je hoort alleen wat meeuwen (maar omg wat een gigantische beesten!). Het entertainmentteam organiseerde bingoavonden, knutselochtenden en mini‑disco’s.

Wat ik vooral mooi vond aan die dagen in Kamperland is de eenvoud. We sliepen, speelden, zwommen, aten softijsjes, dronken de lekkerste ijskoffie en keken naar de zonsondergang. Geen knipperlichten, geen gigantische teddyberen, maar zeelucht en zand. Dat is, geloof ik, net zo waardevol.

Thuis en zelfzorg – mijn zomer in Tilburg

Na onze week in Kamperland besloten we juist níet mee te gaan naar de Efteling of Beekse Bergen. De kinderen gingen met hun vaders op pad en kwamen terug met spannende verhalen over achtbanen en neushoorns, maar ik koos ervoor om deze zomer voor mezelf te zorgen. Als alleenstaande opruimcoach is het verleidelijk om altijd maar door te rennen, maar ik merkte dat mijn lijf en hoofd schreeuwden om rust.

Thuis betekende niet dat we stilzaten. Ik trakteerde mezelf op een compacte loopband die precies onder onze bank past (voor nog geen honderdvijftig euro van bol.com ) en stelde een schema op: elke dag minimaal een half uur wandelen of joggen, aangevuld met wat spierversterkende oefeningen. Volgens de Amerikaanse Centers for Disease Control and Prevention hebben volwassenen minstens 150 minuten matig intensieve beweging per week nodig en moeten ze op twee dagen per week aan krachttraining doen cdc.gov. Door mijn dagelijkse wandel‑ en krachtritueel te volgen en daarbij de kinderen soms mee te laten lopen (zij noemden het “loopband‑estafette”) merkte ik dat mijn energie toenam. Na 12 weken totaal resetten stond de weegschaal tien kilo lager en voelde ik me sterker, zowel fysiek als mentaal.

Ook mijn pleegkindje nam een belangrijke plaats in deze thuiszomer. Ze volgt therapie met haar moeder en ik was regelmatig chauffeur, coach en schouder om op te leunen. Deze momenten, waarin we samen naar de praktijk reden, over gevoelens praatten en elkaar leerden begrijpen, waren net zo waardevol als een dag in een pretpark. Zelfzorg is namelijk niet alleen een kwestie van sporten en eten, maar ook van ruimte maken voor emoties, jezelf toestaan om te groeien en te helen.

Ondertussen hadden de kinderen het druk met spelen. Ze sprongen op trampolines bij buurtkinderen, bouwden boomhutten in het plantsoen en verzamelden Labubu’s of moet ik zeggen Lafufu’s? Als ze bij hun vaders waren, gingen ze op avontuur – en thuis vertelden ze mij alles na met glinsterende ogen. Het was heerlijk om te merken dat ik niet overal bij hoefde te zijn om toch onderdeel van hun belevenissen te zijn.

Wandelen door de Loonse en Drunense Duinen – de Brabantse Sahara

Natuurlijk kwamen we wél nog even buiten Tilburg. Op een warme dag trok ik mijn wandelschoenen aan en reed met de meiden naar de Loonse en Drunense Duinen. Deze woestijn in Noord‑Brabant bestaat uit zo’n dertig vierkante kilometer aan driftende zandvlaktes en is een van de grootste natuurgebieden van ons land holland.com. Het gebied wordt de Brabantse Sahara genoemd omdat de temperatuur overdag kan oplopen tot veertig graden en ’s avonds sterk daalt holland.com. Door de wind verandert het landschap voortdurend; de duinen zijn altijd in beweging.

We volgden een wandelroute door de open zandvlaktes en langs de heidevelden. Tussen de bossen en heidevelden liggen goed onderhouden paden die je te voet, met de fiets of te paard kunt verkennen holland.com. Onderweg zagen we mountainbikers over het losse zand ploeteren en kinderen die met emmertjes en schepjes in de zandbak speelden.

De stilte en de weidsheid maakten mijn hoofd leeg. Aan het eind van onze route ploften we neer op een picknickkleed, vulden we onze schoenen met zand en aten we boterhammen met zandkorrels ertussen. Het perfecte bewijs dat een simpele wandeling soms meer ontspanning brengt dan een volle dag in een attractiepark.

Papa‑dagen en buurtavonturen

Zoals ik al zei gingen de kinderen deze zomer wél naar de Efteling en Safaripark Beekse Bergen – alleen zonder mij. Hun vaders namen ze mee op die grote avonturen. Ze kwamen thuis met verhalen over de Python, de Baron en giraffes die bijna het autodak raakten. In het begin voelde ik me een tikkeltje jaloers, maar al snel merkte ik hoe fijn het was om die dagen voor mezelf te hebben. Ik ruimde kasten op, wandelde door het Reeshofpark en zat urenlang op het balkon met een boek terwijl ik luisterde naar het geroezemoes van spelende kinderen beneden.

Thuis organiseerden we ook onze eigen avonturen. Ik mocht misschien geen tuin hebben, maar ons balkon werd een mini‑wellness: op warme dagen gooiden de kinderen waterballonnen naar elkaar vanuit het grasveld beneden; geen hittegolf, maar wel zomerse lol. ’s Avonds werkte ik op balkon met de voeten op de kruk en zwaaiden we naar de buren.

Deze papa‑dagen en buurtavonturen leerden mij dat vakantie niet synoniem is met grote attracties. Vrijheid zit ook in de momenten waarop iedereen zijn eigen ding doet en toch verbonden blijft.

Een thuisvakantie is óók een vakantie

Niet elke dag in de zomervakantie draaide dus om uitstapjes en spektakel. Er waren gewoon dagen waarop we thuisbleven. Als opruimcoach vind ik het heerlijk om tijd te nemen om het huis door te lopen, spullen uit te zoeken en even adem te halen. Maar maak je geen illusies: de kinderen zien “vakantie” als synoniem voor alles laten liggen waar het valt. Ik heb de eerste weken van de vakantie vooral besteed aan het herstellen van het slagveld dat overbleef na het laatste schoolrapport. Schooltas, losse sokken, potloden, half opgegeten boterhammen… you name it.

Ik geloof heilig dat vakanties niet alleen een tijd zijn om weg te gaan, maar ook om terug te keren naar de basis. Dat betekent dus voor ons: samen aan de slag, ieder zijn eigen kamer opruimen en oude spullen doneren. Dat is geen straf, maar een feest … echt waar! We zetten de radio aan, zetten de timer op 20 minuten (want niemand heeft zin om urenlang te sorteren), en na elke ronde vierden we met een dansje. We hebben kleding die te klein was in een tas gedaan en speelgoed dat niemand meer gebruikte in een doos voor de kringloop. Door dit te doen ontstaat er ruimte voor nieuwe herinneringen en hoef ik me op vakantie niet schuldig te voelen als er tóch een knuffel of souvenir mee naar huis komt.

Kleine momenten maken de vakantie groot

Terwijl ik deze blog schrijf, denk ik niet alleen aan de grote highlights, maar ook aan de kleine momenten die van deze zomer iets bijzonders maakten:

De ochtendzon op het balkon, terwijl ik met een kop koffie mijn boek las en de kinderen nog lagen te slapen. Geen tuin, maar het uitzicht op de binnentuin en het zachte gebrom van de stad maakten het magisch.
Spontane waterpret met waterballonnen en een teiltje water op warme dagen. Er was geen officiële hittegolf, maar elke plons bracht verkoeling en eindigde met gierende kinderen en een moeder die tot aan haar enkels nat was.
Therapiemomenten met mijn pleegkindje en haar moeder. Samen in stilte naast elkaar zitten in de wachtkamer, tekeningen maken en daarna opgelucht naar huis fietsen. Deze kleine stapjes in herstel voelden als grote overwinningen.
Loopbandraces met de kinderen. Ze wilden om de beurt hun high score neerzetten; wie het langst kon wandelen zonder af te stappen kreeg een sticker. We dansten daarna altijd met onze bezwete lijven door de woonkamer.
De Labubu‑jacht. De kinderen fietsten naar de winkel en kwamen terug met nieuwe gekke poppetjes. Hun enthousiasme werkte aanstekelijk; ik kon het niet laten om zelf ook eentje te adopteren 😉
Het moment waarop de weegschaal tien kilo minder aangaf. Niet om de cijfers, maar omdat ik voelde hoeveel energie ik erbij had gewonnen. Ik vierde het met een heerlijk glaasje cava!

Dit soort kleine gebeurtenissen maken dat een vakantie niet alleen leeft in de foto’s op je telefoon, maar in je hart. En geloof me, als je later terugdenkt, zijn het juist deze momenten die je herinneringen kleuren.

Wat ik leerde deze zomer

Aan het eind van elke zomervakantie schrijf ik voor mezelf altijd op wat ik geleerd heb. Dat is geen to‑do‑lijst, maar eerder een verzameling inzichten die ik meeneem in het nieuwe schooljaar én in mijn werk als opruimcoach. Dit jaar heb ik een paar belangrijke lessen gekregen:

Je hoeft niet overal heen om een geweldige zomer te hebben. Deze zomer leerde ik dat thuisblijven en aan jezelf werken net zo waardevol kan zijn als een dagje pretpark. Terwijl de kinderen met hun vaders naar Efteling en safari gingen, vond ik mijn geluk op het balkon en op de loopband.
Beweeg en voel je beter. The CDC adviseert volwassenen om minstens 150 minuten per week matige beweging te krijgen en op twee dagen per week aan spierversterkende activiteiten te doencdc.gov. Door elke dag op de loopband te stappen, samen met het resetten van mijn lijf zoals ik het doe met shakes, voelde ik me fitter en viel ik zelfs tien kilo af.
Kinderen hebben weinig nodig om zich te vermaken. Buurtkinderen, trampoline, Labubu‑sparen en papa‑dagen bleken al het avontuur dat zij nodig hadden. Dat gaf mij de ruimte om mijn eigen accu op te laden.
Zelfzorg en therapie zijn geen luxe. Tijd maken voor mijn pleegkindje en haar therapie én voor mijn eigen mentale welzijn was misschien wel het meest waardevolle cadeau van deze zomer.
Loslaten werkt bevrijdend. Niet elke dag hoeft vol gepland, niet ieder moment hoeft vastgelegd. Door ruimte te laten voor spontane momenten ontstond er een ontspannen sfeer waarin iedereen zichzelf kon zijn.

Nog 13 dagen… en dan?

Terwijl ik naar de kalender kijk, realiseer ik me dat het aftellen naar het nieuwe schooljaar is begonnen. Op 18 augustus gaan mijn kinderen weer naar school, na zes weken zomervakantieiamexpat.nl. Voor mij is dat altijd een moment met gemengde gevoelens. Aan de ene kant vind ik het heerlijk om weer ritme in huis te hebben, klanten te zien en niet elke dag een lunch mee te hoeven nemen naar de speeltuin. Aan de andere kant mis ik de ongedwongenheid van de vakantie, de onverwachte lol en de urenlange gesprekken met de kinderen over hoe ze de wereld zien.

Ik merk dat vooral de overgang van vakantie naar schoolperiode voor de kinderen spannend kan zijn. Daarom houden we de laatste week van de vakantie rustig. We halen schoolspullen in huis, schrijven namen op alle bakjes en zorgen ervoor dat er geen los slingerend speelgoed meer in de gangen ligt. Het is net alsof we de zomer letterlijk en figuurlijk afronden. We kijken samen naar de foto’s van de afgelopen weken, kiezen er een paar uit om op de koelkast te hangen en bespreken wat ieders highlight was. Zo gaan we met een warm gevoel het nieuwe schooljaar in.

Conclusie – Een zomer om nooit te vergeten

Als ik terugkijk op onze zomervakantie van 2025, voel ik dankbaarheid. Voor de momenten van pure chaos én voor de rustmomenten tussendoor. De combinatie van kermislampen, zeebries, loopband‑rituelen en wandelingen door de duinen zorgde voor een zomer vol contrasten. Het vooruitkijken naar een vakantie maakt je gelukkiger news.ua.edu, maar ik heb ontdekt dat óók vooruitkijken naar een paar stille ochtenden op het balkon en een stevige wandeling in de duinen mij al blij maakt.

Het allerbelangrijkste is dat we deze zomer als gezin hebben beleefd, elk op onze eigen manier. De herinneringen zitten niet in de spullen, maar in de verhalen die we blijven vertellen. En nu, met nog dertien dagen te gaan voordat de schoolbel weer rinkelt, geniet ik nog even van de rommelige ontbijten op het balkon, de spontane logeerpartijtjes bij vriendjes en het geluid van kinderen die zonder planning hun dag vullen.

Nu jij dit leest, hoop ik dat je er iets uit kunt halen voor je eigen vakantie of weekendtrip. Maak ruimte voor avontuur én voor rust. Laat je kinderen meedenken, maar wees niet bang om grenzen te stellen. En vergeet niet dat zelfs de kleinste momenten; een glimlach, een zandengel, een suikerspin, onderdeel zijn van het verhaal dat we later nog eens zullen navertellen, misschien wel met net zoveel glitter als in deze blog.

Fijne laatste vakantiedagen en succes met de start van het nieuwe schooljaar. Wij zien elkaar bij de schoolpoort, zonnebril op en koffie in de hand.