Waarom ‘Even aan jezelf denken’ je klachten niet oplost
(Mijn dag 12 overigens)
Hi lieve mensen,
Hier ben ik weer. Maar niet zomaar... ik heb iets voor je. Iets om over na te denken. Neem even een kop koffie, ga zitten, drink ‘m warm op en denk hier eens over na.
Heb jij klachten? Vermoeidheid, emotioneel, burn-out gevoelens, stress, niet happy zijn? Of iemand in jouw omgeving die dit heeft? Het is een beetje zo’n knagende gevoel dat je denkt: er zit echt veel meer in mij, maar het komt er gewoon niet uit. Alsof je vastzit in je eigen leven. Lees dan echt even verder.
Als moeder voelt dit extra dubbel. Je houdt van je kinderen, maar tegelijkertijd voel je: waar ben IK gebleven?
Dus wat doe je? Je gaat naar de huisarts. Zoals het hoort. Want het gevoel maakt je ziek. Ik zelf dacht dat ik een griep had die maar niet over ging. Ik voelde me zo zwaar, zo moe, zo ellendig… Je legt aan die begripvolle arts uit hoe je je voelt. Gewoon met woorden als ik ben steeds ontzettend moe, ik val op de bank in slaap, ik kan mijn bed bijna niet uit maar moet wel voor de kinderen, ik ben snel overprikkeld, enorm emotioneel, ik voel me echt niet lekker, ik voel me soort van op en leeg. En je hoopt dat hij of zij dan zegt: “Meid, dit is het, dit gaan we doen. Slik deze pil 14 dagen en die stomme bacterie is zo je lijf uit!”
En soms krijg je een naam voor wat je voelt. Burn-out. Of, zoals bij ook eens eerder bij mij: een postnatale depressie.
Daar heb ik het eigenlijk nooit echt over gehad, dat is dus 10 jaar geleden.
Na de geboorte van mijn tweede dochter ging het gewoon niet goed met me. Terwijl ik een prachtig kind had. Maar ze huilde urenlang, dagen achter elkaar en ze sliep niet. Dus ik ook niet. Vanaf dag 1 was dit kleine drolleke mijn rugzak. En ik raakte mezelf langzaam helemaal kwijt. Ik douchte zelfs met een maxicosi met haar erin recht voor mijn neus. Zodat ze me zag. Het was zo zwaar.
Later bleek er van alles te spelen, maar dat is niet eens het belangrijkste. Wat belangrijk is, is dat het niet ging zoals het “zou moeten gaan”.
Na zo’n diagnose begint het traject.
Een huisarts verwijst je door naar een coach.
Mijn huisarts koppelde mij voor de postnatale depressie aan een Lifecoach gericht op moeders en voor mijn burnout aan een praktijkondersteuner.
Weet je, het maakt niet uit wie jou gaat helpen – als het maar klikt – want het advies is vaak hetzelfde.
“Je hoeft nu even niets. Ga wandelen. Doe iets wat je leuk vindt. Vind een hobby. Nieuwe vrienden. Maak het leuk! Denk aan jezelf!”
Je pluist samen uit wat je zelf al weet: waar het niet lekker loopt. En daar ga je dan mee aan de slag. Met stappen die je vaak zelf ook bedenkt.
En begrijp me niet verkeerd: dat is geen slecht advies of een verkeerde route. Sterker nog, het voelt vaak even heerlijk want je krijgt tijd cadeau. Tijd die van jou is. Eindelijk heb je een excuus om aan jezelf te denken. Dus je gaat wandelen, of je pakt iets op wat je leuk vindt. Haken, lezen, sporten. En voor een moment voel je rust. Even ademruimte.
Maar….. dan kom je thuis. En daar is het weer. De troep. De kinderen. De was. Het eten dat nog gemaakt moet worden. Alles draait gewoon door. Alsof jouw pauze nooit heeft bestaan.
En ergens voel je het al: “Dit helpt wel even, maar het verandert niets.“
Kijk eens even heel eerlijk naar jezelf. Jij kwam niet bij de huisarts alleen met stress of vermoeidheid. Jij kwam daar omdat je leven niet klopt. Omdat je gewoonweg altijd, elke dag, veel te veel draagt. Omdat je altijd aan staat. Omdat alles door jou heen loopt.
Bij mij viel het kwartje toen ik besefte dat het probleem niet was dat ik te weinig ontspande. Het probleem was dat mijn basis niet klopte. Mijn huis, mijn ritme, mijn dagen, mijn energie. Alles liep door elkaar.
Dus ja, ik kon gaan wandelen. Maar ik kwam altijd terug in dezelfde chaos. En die chaos trok me net zo hard weer terug.
Dat is waarom ik het anders ben gaan doen.
Ik zag werkelijk dat het anders moest. Als jouw basis niet klopt, blijft alles zwaar voelen. Je kunt blijven wandelen, praten, blijven analyseren en blijven zoeken naar oorzaken, maar zolang je dag er hetzelfde uitziet, blijft je gevoel dat ook.
Wat wel werkt, is niet ingewikkeld. Maar wel eerlijk. Je leven opnieuw inrichten. Stap voor stap. Je huis rustiger maken. Je hoofd leger maken. Je dagen simpeler maken.
Zodat je niet alleen even ademhaalt, maar echt weer ruimte voelt om te leven.
En daarom zeg ik dit. Reset jezelf. Begin gewoon opnieuw! Niet een beetje en niet alleen als het misgaat. Maar in de basis.
En dat is eng, raar, lastig en gaat enorm veel van jou vragen maar echt, doe het!
Want zolang jouw leven niet klopt, ga jij jezelf ook niet terugvinden.
En als je nu denkt: ja leuk, maar waar begin ik dan? Dat is precies waar ik je bij help. Niet met zweverige praat, maar met structuur, rust en simpele stappen die je ECHT volhoud
Plan je gratis call met mij, dan help ik jou op weg
Heel veel liefs,
Claire
PS. En als je nu denkt: “Ja leuk Claire, maar waar begin ik dan? Ik kan niet eens mijn eigen sleutels vinden, laat staan een nieuw leven…” 😉
Laten we klein beginnen! Aanstaande dinsdag 28 april om 20:30 uur geef ik een gratis Masterclass waarin ik je precies die link tussen de chaos in je kasten en de kilo’s op je lijf uitleg. Geen zweverig gedoe, maar wetenschappelijke feiten en praktische tips die je meteen kunt toepassen.
👉 Kom naar de gratis masterclass op 28 april (klik hier)
Wil je niet wachten en ben je nú al klaar met de chaos? Voor de prijs van een paar zakken kant-en-klaar salades die anders toch verpieteren in je koelkast (€69,-), kun je ook direct starten met de 90 Dagen Reset Jezelf Challenge. Elke dag een kwartiertje opruimen, een wandeling en échte rust.