Pubers & Exen op koningsdag

Ik schrijf dit even van me af. Want dit… dit zijn dus van die dagen.

Alleenstaande moeder? Dan ga je dit herkennen.

Ik zorg voor drie meiden. Twee dochters en mijn नहींje. En mijn oudste is zestien. Puber. Dus soms denk ik echt: HOEZO.

Net werd ik gebeld door de politie. Ja, echt.

“Meneer Sam” aan de lijn. Mijn dochter was staande gehouden met alcohol. Keuze: €110 boete of HALT. Ze koos HALT. Prima keuze hoor, maar hallo… mijn hart zat wel even in mijn keel.

En dan denk je: oké, dat is het hoogtepunt van de dag.
Nee hoor. Dat was pas het begin.

Eerder vandaag: fiets kapot. Niet hier, maar in een ander dorp. Want slaapfeestje voor Koningsnacht. Dus wat doet moeder? Alles laten vallen, in de auto springen en racen naar Rijen. Voor de zekerheid mijn eigen fiets ook maar mee, want ja… je kent het inmiddels.

Ondertussen: appje van mijn ex. Staat ineens voor mijn deur met mijn jongste.
Timing? Natuurlijk niet. Zijn antwoord? Tja, ligt aan de ander.

Ik had mijn ochtend juist strak gepland. Werken, afronden, klaarstaan. Maar nee. Alles door elkaar. Ik terug naar huis, zijn ze er niet eens. Krijg ik een app: “we zijn even naar Jamin.”

Sorry?
Wie bepaalt hier de planning eigenlijk?

En dat moment… dat was echt zo’n punt.
Ik voelde gewoon: dit klopt niet.

Ik ren voor iedereen.
Ik regel voor iedereen.
En ik sta zelf… ergens onderaan de lijst.

Daar werd ik boos van. Niet een beetje. Gewoon echt boos.

En ergens is dat goed. Want dat is precies waar je voelt: dit moet anders.

Alsof het nog niet genoeg was, zat die kapotte fiets ook nog vast in mijn auto. Met geweld eruit getrokken. Daarna boodschappen doen in een dorp dat compleet ontploft was door een markt. Parkeren in Tokio, lopen met een krat waar je spontaan sportschool van krijgt.

Thuis aangekomen, alles uitgepakt…
Zegt mijn kind: “ik ga met Emma, doei.”

En daar zat ik dan.

Stilte.

En toen dacht ik: oké… dit is dus precies waar het om draait.

Niet wachten tot het rustig wordt.
Niet hopen dat iedereen zich aanpast.
Maar zelf weer de regie pakken.

Dus wat ga ik nu doen?

Ik ga 30 minuten wandelen.
Ik ga een klein stukje opruimen.
En ik ga mijn doelen weer even helder krijgen.

Niet alles tegelijk.
Niet perfect.

Maar gewoon… resetten.

Want dat is wat dit soort dagen je laten zien:
als jij jezelf niet op één zet, doet niemand het.

En eerlijk?
Zo moeilijk hoeft het dus helemaal niet te zijn.

Groetjes.